بدبختی های یک زن چاق

یکی از خواننده ها برای پیام گذاشته بود که رمز این زندگی شاد شما چیست؟ وقتی بهش فکر کردم دیدم هر کسی زندگی خودش را شاد ، ناراحت، خوشبخت و یا بد بخت می داند. به قول دوستم خوشبختی یک حس است یک حس درونی. یکی با داشتن یک سرویس جواهرات احساس خوشبختی می کند و یکی پول برایش مهم نیست و احساس دوست داشته شدن برایش خوشبختی می آورد و یکی موفقیتهای پی در پی برایش احساس خوشبختی می آورد. یکی هم ایجاد بالانس در زندگی خانوادگی را خوشبختی می داند و داشتن همه چیز با هم به اندازه ای کم و کوچک.

اما یک چیز برای همه آدمها تقریبا ثابت است. ذهنیت آدمها در مورد خوشخبختی و یک زندگی خوشبخت در خانواده و بیش از همه چیز توسط مادر ساخته می شود. مادرم خوشبختی را دیدن چیزهای کوچک در زندگی و قدر دان خداوند بودن تعریف می کرد. کلید این خوشبختی را محبت کردن به خاطر خدا می داند و به ما هم یاد داد که اگر محبت شما به خاطر خدا باشد هیچوقت کم نمی آورید. اگر دیدید زن و شوهری یا دو تا دوست در زندگی کم می آورند و روابطشان تیره و تار می شود به خاطر همین است که سرچشمه محبت را فراموش کرده اند. یادشان رفته که بزرگترین محبت را خدا در حقشان کرده و باید به خاطر خدا محبت کرد. صد البته این موضوع در مورد کسانی مصداق دارد که به این مبحث اعتقاد داشته باشند و گرنه کسی که متوجه موضوع نباشد امر بر او مشتبه می شود که طرف مقابل وظیفه اش است. اینگونه است که ضرب المثلی شکل می گیرد با این مضمون«لطف که از حد بگذرد ابله خیال بد کند».

در بسیاری از کتابهای راز موفقیت و ... هم در مورد کائنات و این بحثها توضیح داده است و یکی از توصیه ها این است که محبت کنید و فراموش کنید ولی محبت دیگران به خودتان را به خاطر بسپارید. البته اگر از این بحث بگذریم که کائنات با شعورترند یا انسانی که خداوند از روح خود در آن دمیده می توان این قضیه را مسجل دانست که حتی اگر اعتقادات مذهبی را هم قبول نداشته باشیم و ادبیات فارسی زبان را بپسندیم «تو نیکی می کن و در دجله انداز/ که ایزد در بیابانت دهد باز».

نمی دانم حال روز بی حوصله و عصبی من ناشی از کارهای انباشته شده است و یا شرکت مداوم در مراسم ترحیم از عید تا حالا. امروز که با همسر از مراسم ترحیم تازه در گذشته بر می گشتیم توی ماشین به طبیعت نگاه می کردم و با خودم فکر می کردم حیف و  صد حیف که حوصله ندارم و وقتم کم است والا باید در این عروس ماههای سال می رفتیم مثلا در همان باغ پر شکوفه سیب با همسر جان و بچه ها می نشستیم و جوجه ای می زدیم و وسطی بازی می کردیم و کلی انرژی می گرفتیم و اندروفین در مغزمان ترشح می شد و کیف می کردیم.

ولی حیف و  صد حیف که فردا هم باید به یک مراسم ترحیم دیگر برویم. از بچه بزرگتر بودن بنده و همسرجان همین نصیبمان شده که خیلی به چشم می آییم و در همه ایم مراسمها به جای کوچکترهای خانواده باید حضور داشته باشیم. در این جور مواقع نه تنها آرزو می کنم از نظر طول و عرض کوچکترین فرزند خانواده باشم بلکه آرزو می کردم کاش بچه آخری خانه بودم و نازدونه و ته تغاری مادر.

خلاصه گلستانی بود مسیر برای خودش. پر از شکوفه و زنانی که توی زمینها می لولیدند و سبزی صحرایی می چیدند. بوی عطر سبزی تازه هوش از سر آدم می پراند و من در حالی که از خستگی و گریه زاری ملت سرم درد می کرد آرزو می کردم کاش به جای این کفشهای پاشنه بلند کتونی پوشیده بودم و همسر را وادار می کردم ده دقیقه کنار جاده بایستد تا من هم کمی سبزی بچینم.

در خانه را که باز کردم خستگی از تنم در رفت. خانم آمده بود و از صبح منزل را برق انداخته بود و رفته بود. بچه ها نهارشان را خورده بودند و خوابیده بودند.

همسر جان که متوجه بی حوصلگی و سردرد بنده شده بودند در یک عملیات انتحاری چای درست کردند و چند پر گل بهار نارنج در آن ریختند و آوردند و بچه ها را صدا کردند. عادت ما در خانه در اینجور مواقع این است که بساط سینی استکان و نعلبکی و قوری و کتری را وسط هال علم می کنیم و انقدر سر و صدا می کنیم که همه کسانی که خوابند بیدار شوند. به خاطر همین سمفونی صدای استکان و نعلبکی شیرین ترین صدایی است که بعد از یک خواب شیرین به گوشمان می رسد. بنده که نیم چرتی روی کاناپه زده بودم کلی از این صدا کیف کردم. بلند شدیم و چای نوشیدیم و کلی مسخره بازی در آوردیم تا حال و هوایمان عوض شود. دارم با خودم فکر می کنم ای کاش فردا مجبور نبودم به ختم بروم تا این حال و هوا از بین نرود.

پ ن- توی مسجد که رسیدم مامانم داشت نماز می خواند و نشسته بود و تشهد می گفت انقدر ذوق داشتم از دیدن ماه مان (وای گولوهه ببین چه کلمه ای را ابداع کردی) سر نماز ماچش کردم و چه کیفی داشت که نمی تونست بوسه ام را پس بدهد.

دیروز غروب با همسر جان رفتیم منزل مادر شوهر و پیشاپیش روز مادر را تبریک گفتیم و اطلاع دادیم که امانتی اش دست خواهر شوهر است به او خواهد داد. گویا خواهر برادرها با هم پول گذاشته بودند تا برای روز مادر انگشتری بخرند. در این گیر و دار عینک مادر شوهر هم شکسته و پسر بزرگه تعدادی قاب عینک از دوستشان امانت آوردند تا ایشان تست کنند و انتخاب کنند. حالا مادر شوهر بدون عینک را بگو که چگونه می خواهد در مراسم تششیع پیکر شرکت کند. از آن بدتر اینکه شوهر خواهر شوهر هم مشکل پیدا کرده و قرار است برای تشخیص بیماری در بیمارستان بستری شود. البته بیشتر به نظر می رسد یک بیماری قارچی پوستی باشد. پس به قولی فردا همسر جان می مانند و حوضشان که صد البته بی شباهت به حوض نقاشی نیست.

صبح خواهر جان تماس گرفت که یادت نرود امشب برویم منزل مادر جانمان. تازه متوجه اشتباهم شدم که امشب باید برویم در حالی که من با خیال راحت کار را برای فردا گذاشته بودم. البته امسال کارمان راحت تر بود زیرا می دانستیم مادرم برای کاری پول نیاز دارد و تصمیم گرفتیم همه مبلغی روی هم بگذاریم و تا به حد نیازش برسد و به او بدهیم. البته هرچند کاملا مشکل مادرمان با این پول مرتفع نمی شد ولی خیلی خوشحال شد. جالب آنکه اصلا مخفی کاری هم بلد نبودند این خواهرها. بهشان گفته بودم که اصلا با مامان صحبت نکنید بگذارید سوپرایز شود. بعد هر کدام زنگ زدند که مامان ما بعد از شام می آییم آنجا مادرم هم گذاشته در کاسه شان و گفته اصلا نیایید. من شام می پزم. آخرش هم گفتند پس ما فردا بعد از ظهر می آییم. گویا مادرم کمی دلش گرفته بوده که شب عیدیه قرار نیست بچه ها بیایند منزلش و وقتی غروب یکی یکی سر  کله مان با دسته گل پیدا می شد کلی ذوق زده شده بود. بلند شد شام بپزد گفتیم خیر ما هوس پیتزای مربعی دم منزل شما را کرده ایم به خاطر همین می خواهیم امشب مهمان جیب خودمان باشیم تا تو هم خسته نشوی. خلاصه کلی مامان خوشحال بود.

در همین گیر و دار یکی از خواهر شوهر ها زنگ زدند که ما می خواهیم بیاییم منزل شما ممکن است تا آخر ماه که شما می روید نتوانیم بیاییم ما منزل نبودیم و همسر هی عجله می کرد برای برگشت که بنده گفتم این رسمش نیست که ساعت هفت و نیم غروب زنگ بزنند شما کجایید ما می خواهیم بیاییم منزل شما چون ممکن است نرسیم و ... از آنجایی که در همه جای دنیا آقایان خانواده ی خود را در اعلا علیین تصور می کنند و قرار نیست هیچ عروسی بالای چشم خواهر شوهر  ابرویی ببیند چه رسد که چنین حرفی بزند اخمهای همسرجان تا کمر پایین آمد و تا منزل به همین شکل همراه ما بود. ما هم که دیدیم هیچ خبری از کادوی روز زن نیست و احتمالا دست پیش گرفته اند که پس نی افتند بیشتر اخمهایمان را کردیم در هم و نتیجه این شد که نمی دانم فردا می روم شهرستان یا خیر. البته این همسری که بنده می شناسم صبح کاملا ری ست شده از خواب بر می خیزد و روز از نو روزی از نو.

خدا را شکر پول تهیه ارز هم جور شد و اگر فردا بنده از رفتن معاف شوم صبح اول صبح می روم یکی از شعب ارزی بانک ملت و مزاحم مامان آرزو هم نمی شوم که خیلی صادقانه لطف کردند و شماره تماس گذاشتند و برای همکاری اعلام آمادگی کردند. من نمی دانم از خجالت این دوست که یکی از دوستان اینترنتی است و به راستی سرمایه ای برایم هستند، چگونه در بیایم و چه طور ابراز لطف ایشان را جبران کنم. از آن مهمتر کامنتهای پر بار خصوصی ایشان که مرا از هم اکنون به عرش برد. خانم خیلی متشکرم و خیلی دوستت دارم.

گوشی را از عصر سایلنت کردم و گذاشتم توی کیفم. زیرا حوصله کسی را نداشتم. چقدر مزه داد وقتی توی ماشین در راه برگشت از منزل مامان از توی کیفم در آوردم و دیدم پنجاه و سه پیام تبریک روز زن برایم رسیده. وای خداجون ازت متشکرم.

به دنیا آمدم تا دختر کسی باشم، تا مادر کسی باشم، تا همسر کسی باشم یا همدم کسی باشم تا

زن باشم

خانمهای عزیزی که اینجا را می خوانید

روزتان مبارک

امروز تشییع پیکر استادی بود که سالهای سال زیر دستش شاگردی کرده بودیم. خبر داده بودند که از حیاط دانشکده تشییع پیکر آغاز می شود. به خاطر همین بعد از مدتها رفتم دانشکده. از همان دم در یک حس غریبی داشتم. عکسهایش همه جا بود. انگار نظاره گر ما بود ببیند کدامیک از شاگردان می آیند. وقتی توی سالنهای دانشکده قدم می زدم صدای او در گوشم می پیچید. ساعت به ساعت کلاسهایش در ذهنم رژه می رفتند. انگار همین دیروز بود.

رفتم توی حیاط و روی یکی از نیمکتها نشستم. یکی یکی همکلاسیها و همدانشکده ای و شاگردان استاد می آمدند. گذر زمان چهره ها را تغییر داده بود ولی انگار همان جوانهای پر شر و شور قبل بودند. از دور مدیر کل را هم دیدم. آخر او هم شاگرد استاد بود. ماشین خبر نگار در شهر هم آمد و دست بر قضا یکی از همدوره ای هایمان از آن پیاده شد. از دور که مرا دید همانطور که اشک می ریخت آمد و مرا در آغوش گرفت و گفت دیدی استادمان رفت. چقدر زود پر کشید. یواش یواش شلوغ شد. دوباره یکی دیگر و باز هم یکی دیگر هر یک می آمدند و سیل اشک بود که سرازیر می شد.

خلاصه ایستادیم تا برنامه اجرا کردند. جنازه استاد را آوردند. وای خدای من چقدر تکیده و لاغر شده بود. مثل پر کاهی سبک و آرام روی دستان دانشجویانش حرکت می کرد. نماز خواندیم بر پیکرش. دور جنازه خلوت شد تا وداع کنند بچه هایش که در آخرین روزها نرسیده بودند برای دیدار پدر.یاد آوری صورت همیشه خندانش قلبم را چنگ می زند. جمعی از چهره های شاخص سی. ا . سی علمی و انقلابی داخل و خارج از کشور حاضر شده بودند.

بالاخره راه افتادیم به سمت بهشت زهرا. آفتاب مستقیم روی سرمان بود. به سمت قطعه نام آوران مسیر را در پیش گرفتیم و پیاده شدیم. با تاخیری یک ساعته (به دلیل برنامه تدفین پدر شهیدی در همان قطعه) جنازه را آوردند. یکی از دانشجویان وضو گرفت و رفت داخل قبر تا در تدفین کمک کند. تلقین بدهد و ... آیت الله ... پشت بلندگو تلقین را خواند و این دانشجو شانه های استاد را تکان می داد و تکرار می کرد. و اشکی که امان از ما بریده بود و بچه هایی که انقدر گریه کرده بودند حال خوشی نداشتند و خواهری که منزل نو مبارکی می گفت و منی که از شدت حال خراب روی بلندی سنگ قبری دورتر نشسته بودم و توان از پاهایم رفته بود. در راه برگشت یکی از آقایان همکلاسی دوره های قبل را دیدم که مسیرش با من تا منزل یکی بود. با او آمدم در حالی که تمام مسیر در حال یاد آوری خاطرات کلاس این استاد بزرگ وار بودیم. باید بگویم ضایعه ای به پیکر این علم وارد شد. یکی از قله های علمی را از دست دادیم که جبران شدنی نیست. خدایش بیامرزد.

در این گیر و دار کار و کار و کار که باید گزارش بفرستم پسر جان آمده که یکی از دوستانم یک کاری دارد می توانی کمک کنی یک پروپزال بنویسم. خوب جواب منفی که نمی توانم بدهم. گفتم می توانی از دوستت دعوت کنی بیاید منزل گفت نه اگر بشود بیا با هم برویم شرکتش ببینیم جریان چیست. گفتم خیلی خوب برای فردا یک قراری بگذار ببینم چه کاری دارد کمکت کنم. موقعی که می خواهیم برویم بگو مادرم همراهم هست از محل کار ایشان می آییم که نه توانایی تو زیر سوال برود و نه دوستت متوجه شود که من دارم کمکت می کنم.

 دیروز با آقای شوهر رفتیم واکسن زدیم. آقای شوهر گفت شما برو کارهای اولیه را انجام بده من می آیم نشان به آن نشان که بنده شماره 78 بودم و ایشان شماره 79 وقتی ایشان رسیدند که شماره 128 رفته بودند داخل و بنده به خاطر وقت تلف شده  داشت خون خونم را می خورد. هرچی توی زندگی من هول و استرسی هستم این همسر جان بنده ریلکس و  صبور است. 

نیمه شب بود که خبر رسید پدر آن دو دختری که مادر بزرگشان در تعطیلات عید فوت شده بود و مادرشان هم یکسال قبل بر اثر سرطان در گذشته بود ، فوت کرده است و باید برای تشییع جنازه می رفتیم. خلاصه با کمی تب ناشی از واکسن آنفولانزا و مننژیت راهی شدیم برای تشییع جنازه. خدا عاقبت این دو تا دختر را به خیر کند که با پدر بزرگ علیل بدون هیچ گونه حقوق و مستمری چگونه قرار است زندگی کنند و بزرگ شوند. متاسفانه خانواده پدری هم ندارند یعنی نه عمه دارند و نه عمو. وضعیت بسیار ناراحت کننده ای بود وقتی دو خواهر کوچک در آغوش هم و گاه در آغوش خاله ها گریه می کردند. خدا صبرشان دهد.

این هفته جمعه هم باید برویم ختم و هم کلاس. نمی دانم به کدامیکی برسیم. امروز همسر گفت زنگ می زنم عذر خواهی می کنم با هم می رویم کلاس. از همه دوستان که راهنماییهای خوبی کردند خیلی متشکرم. احتمالا جمعه و شنبه را به خرید کردن اختصاص دهم تا وسایل مورد نیاز را تهیه کنم. چمدانهای خوبی دارم که سوغات مسافرت فرنگ است. دوتایشان توی هم می رود و به طور کلی کل وسایل من و همسر فکر نمی کنم بیش از یک چمدان شود. دومی هم برای خریدهای احتمالی. هر چند کلی خانواده سفارش می کنند که خرید نکنیم و همه چیز با تهران فرقی نمی کند که حتی به خاطر کاهش ارزش پولمان گرانتر هم هست. ولی چندتا چیز مخصوص است که در تهران تا کنون ندیده ام و مادرم طی دو سفری که به مکه داشته برایم خریده است. خسی در میقات جلال و فلسفه حج را خواندم. خیلی لذت بخش بود.

پ ن- مامان آرزو حداکثر ارزی که به هر نفر برای حج تمتع تعلق می گیرد چقدر است و به پول ایران حدودا چه قدر می شود؟

خلاصه ظهر دیدیم خانمها و آقایان را جدا کردند برای نماز ظهر بعدهم دوباره کنار هم نشستیم تا نزدیک سال تحویل. صدای بلندگوها طبقه پایین خوب نمی آمد. رفتیم بالا. انگار نه انگار از صبح انقدر بارون زده بود و سرد بود. توی آفتاب پتو انداختیم و نشستیم. لحظات سال تحویل حال عجیبی بود. همه رو به گنبد آقا امام رضا. مثل نگینی انگشتری مردم این حرم را در میان خود داشتند. انقدر دست با هم به سمت آسمان رفته بود که انرژی مثبت آن را از ته قلبت احساس می کردی. دعای یا مقلب القلوب را با هم زمزمه کردیم و لحظه سال تحویل از بلندگو اعلام شد و صدای ناقاره ها در آمد. همانجا به دوتا خواهر زاده ها عیدی دادیم و روبوسی کردیم.

اما بعد از سال تحویل حکایت دیگری بود. از حرم تا میدان شهدا مسیر طولانی بود که ماشین گیر نمی آمد آنجا هر اتوبوسی که گیر می آمد سوار شدیم تا جایی پیاده شویم و تاکسی سوار شویم. خلاصه به هر جان کندنی بود ساعت چهار و نیم جایی رسیدیم و نهار خوردیم و رفتیم هتل و خوابیدیم. چه خواب شیرینی و چه خستگی دلنشینی.

خدایا امسال را برای تمام هموطنانم سال آرامش و سلامتی و شادی و دل خوش و پول فراوان قرار بده تا راحت تر زندگی کنند.

برای تمام دوستان وبلاگی هم دعا کردم. امیدوارم که همه شما موفق باشید و سال جدید را با خوبی شروع کرده باشید.

ازظهر هم خواهر ها آمدند و رفتند و خداحافظی کردند و التماس دعا داشتند. دیروز عصر هم کلا صرف رفتم برای زیارت اهل قبور شد.چه رسم پسندیده ای است.

توی اتوبوس نشسته بودم که دخترکی داشت برای مادرش حرف می زد. مادرش به خنده گفت خانم دکتر! گفت من دکتر نیستم من دوست دارم دانشمند شوم. به من بگو خانم دانشمند.

رفتم به خاطرات کودکی. زمانی که آرزو داشتم دانشمند شوم و برای خودم گوشه انباری یک میز گذاشته بودم و با شیشه شربت و فتیله و ... چراغ الکلی درست کرده بودم و خلاصه تعدادی شیشه شربت ب کم پلکس و ... آورده بودم و هر دفعه مثلا برای خودم آزمایش می کردم. بیچاره مورچه های حیاط که چقدر توی این شربتها روی چراغ الکلی می جوشاندمشان.

 آرزو داشتم که دانشمند شوم. حالا با خودم فکر می کنم واقعا چند نفر از کسانی که دوست داشتند خلبان شوند دکتر شوند و مهندس شوند الان واقعا دکترند و مهندسند و .... اگر اینجوری باشد توی تمام خیابان باید دکتر و مهندس باشد پس کی باید به ما سبزی بفروشد. کی باید گندم بکارد؟ کی باید پمپ بنزین داشته باشد. کی باید ماشین بسازد؟ کی باید بقالی داشته باشد و چه کسی باید خیابانهای شهر ما را جارو کند. به هر حال به همه شغلها نیاز است. شاید من دانشمند نشدم ولی شغلی دارم که الان دوستش دارم. خوب کشور به شغل من هم نیاز دارد و آدمهایی مثل ما هم باید کار کنند دیگر. نکته این است که آن زمان به هر چیزی فکر می کردم غیر از اینکه روزگاری چاق بشوم و فعالیتهایم محدود شود. آنهم منی که حتی گربه های حیاطمان از دست من در امان نبودند.

پسر بزرگه فردا صبح عازم است. وسایلش را آماده کرده و لباسهایش را نیز گذاشته روی مبل که صبح برود. هرچی هم التماس می کنیم که ما تا دم اتوبوس بیایم قبول نمی کند. می گوید خودم با مترو می روم. ولی ما تصمیم گرفتیم صبح حاضر شویم و برسانیمش.

روز دوشنبه هم خودمان به مسافرت میرویم تا سوم چهارم که بر می گردیم. به لطف خواهر جان که مشهد جا رزرو کرده اند سال تحویل حرم اقا امام رضا هستیم و دعا گوی جمع دوستان وبلاگی هستم.

برای همه شما پیشاپیش سالی پر از خیر و برکت و سلامتی و شادی آرزو می کنم و از همه شما خواهش می کنم وقتی کنار سفره هفت سین مینشینید برای سهولت و روزی فراخ تمامی مردم وطنم دعا کنید و گوشه ذهنتان من و خانواده ام را هم فراموش نکنید.

چه مهمانان بی دردسری هستند رفتگان، نه به دستی ظرفی را آلوده می کنند و نه به حرفی دلی را آزرده. تنها به فاتحه ای قانعند و اندکی سکوت....یادی از عزیزان درگذشته کنیم. شادی روح همه شان صلوات.